Preek: Wentel uw weg op de HEERE (Psalm 37) – biddag

Geliefde gemeente, Psalm 37, waar we een 

stukje van gelezen hebben, is een bijzondere

psalm. Het is eigenlijk een soort verzameling van 

spreuken, vol van wijsheid, gedicht door David,

waarschijnlijk op oudere leeftijd. Het is een 

verzameling spreuken gerangschikt volgens de

letters van het Hebreeuwse alfabet. Met als 

voornamelijk thema wat steeds terugkeert: de

voorspoed van slechte mensen en wat dat doet met 

mensen die God vrezen. En wat zij, als ze kijken

naar hun omstandigheden, daarmee zouden 

moeten doen. Kijk maar even mee, als u wilt,

naar het eerste deel wat we gelezen hebben, Psalm 

37 vers 1 tot en met 11. Dat begint in vers 1 met:

"Ontsteek u niet over de boosdoeners, benijd hen 

niet die onrecht doen.". Ontsteek u niet, ontsteek

niet in woede, vat geen vlam van binnen. Als je 

naar hun leven kijkt, en hun leven vergelijkt met

je eigen leven. Een reactie van vlam vatten 

van binnen, die David trouwens goed kende,

ook van zichzelf. Want, om maar een voorbeeld te 

noemen, als de rijke Nabal, de man van Abigaïl,

hem afwijst, dan slaat de vlam in de pan van zijn 

hart. En dan dreigt hij Nabal en heel zijn huis

uit te roeien, maar hier corrigeert hij zichzelf. 

Zichzelf en al Gods kinderen, als hij zegt:

"Ontsteek u niet". Laat je op dat soort momenten 

niet meeslepen door irritatie, door wrok,

door jaloezie, door afgunst of door wat dan ook. 

Raak daar dan niet zo van streek van, maar vers 3:

"Vertrouw op de Heere, en doe het goede. Bewoon de 

aarde, en voed u met trouw." En vers 4: "Verlustig

u, schep vreugde in de Heere. Zo zal Hij u geven 

de begeerten van uw hart." En vers 5: "Wentel uw

weg op de Heere. En vertrouw op Hem." En vers 

7: "Zwijg. Wees stil voor de Heere en verbied,

verwacht Hem.".En dan weer: "Ontsteek u niet." 

En even later nog een keer: "Ontsteek u niet."

Bij alles wat je overkomt, in alle zorg 

en verdriet, in alle ziekte en gemis,

in alle moeilijkheden thuis, in de kerk, op 

school, op je werk, bij alle onrust in je

hart over het geweld en de oorlog in deze tijd, in 

deze wereld, tot driemaal toe:. Ontsteek u niet,

houd je hoofd en je hart koel, raak 

niet geïrriteerd of gefrustreerd,

raak niet boos en word niet bang. Maar wees stil. 

Verwacht de Heere, verblijd u in Hem en vertrouw

op Hem. Eigenlijk is dat allemaal samen te vatten 

met de woorden van onze tekst. De woorden voor de

tekst van de preek van vanavond, die staan in 

vers 5 en 6. Over die verzen gaat de preek,

op Psalm 37 vers 5 en 6: "Wentel uw weg op de 

Heere en vertrouw op Hem. Hij zal het maken,

en zal uw gerechtigheid doen voortkomen als het 

licht, en uw recht als de middag." Het thema

voor de preek is een vraag: Hoe nu verder?. 

In de tijd, in het seizoen dat voor ons ligt.

Met vertrouwen, met verwachting. En in de derde 

plaats met oog en hart gericht op de Heere Jezus

Christus. Zoals ik dat straks verder aan u zal 

proberen uit te leggen. Een nieuw seizoen beginnen

met vertrouwen; niet met een heet hoofd of hart, 

maar met vertrouwen. Vers 5: "Wentel uw weg op

de Heere en vertrouw op Hem. Hij zal het maken." 

Wentel uw weg, dat wil zeggen: uw werk, uw zaken,

uw zorgen, je studie, je schoolwerk, je vragen, 

je verlangens, uw ziekte, uw eenzaamheid. Kortom:

alles wat op je hart en wat op je schouders 

drukken kan. Ook, kijkend naar het thema van

deze psalm, je onbegrip in je hart over hoe 

je levensweg gaat. Met vragen als: hoe kan de

Heere dit laten gebeuren in mijn leven?. Ook al 

je waaromvragen. Waarom treft mij dit allemaal?

Ook je irritatie, dat smeulende ongenoegen in 

je hart. Waarom heeft hij of zij voorspoed?.

En waarom heb ik het zo moeilijk?. Ontsteek niet 

in woede, maar wentel dat alles. Letterlijk in

het Hebreeuws: rol dat, laat dat van je afrollen 

en leg die last op de Heere. Want je zou er zelf

onder bezwijken, toch?. Die last, zingt een bekend 

gezang, is u te zwaar. Dat betekent overigens niet

dat je stil moet gaan zitten en niks moet doen. 

Dat je inactief of afwachtend moet gaan zijn.

Maar dat betekent: zoek kracht en zoek hulp bij de 

Heere om te doen en te dragen wat je moet dragen

en wat je moet doen. Zoek in alles Zijn leiding. 

Dat betekent voor nu en voor de komende tijd dat

we biddend naar de Heere toe mogen gaan. En Hem 

letterlijk alles mogen vertellen. Letterlijk

alles voor Hem neer mogen leggen. Zoals in 

het Oude Testament koning Hiskia de brieven

van Sanherib voor de Heere neerlegde. Dat betekent 

dat we letterlijk alles in de handen van de Heere

mogen geven. Zoals een andere psalm zingt, Psalm 

10: "Want U, Heere, aanschouwt; U ziet de moeite

en het verdriet. U weet ervan, opdat men het 

biddend in Uw hand zou geven.". Dus de last

van ons leven af laten rollen op de Heere, en zo 

alles aan Hem overgeven en overlaten. Hoe kan dat?

Door onze gebeden. Hier leert de Heere ons, 

geliefde gemeente, hoe we de komende tijd,

het komende seizoen verder mogen gaan. Niet al 

vechtend in eigen kracht, maar biddend. Terwijl

we alles van ons leven tegen de Heere vertellen. 

Om dat zo te geven in de handen van onze alwijze

God en Vader, in vertrouwen. Kijk maar, want 

dat is het volgende wat er staat in vers 5:

"Wentel uw weg op de Heere en vertrouw op 

Hem.". Zoals Petrus later zegt in 1 Petrus 5:

"Werp al uw bekommernis, uw angst, uw zorg 

op Hem. Want," en dan komt het vertrouwen,

"Hij zorgt voor u.". Dus je last op de Heere 

wentelen in het vertrouwen dat Hij zorgt. Dat

was de genade van de Heere God in het leven van 

David. Want van zichzelf kon hij ontevreden en

opvliegerig zijn. Maar de Heere had het hem meer 

en meer geleerd. Door moeilijke wegen, om zijn weg

aan de Heere over te laten, in vertrouwen. Iemand 

vertrouwen, dat weten jullie, dat kan als je

iemand persoonlijk kent, als je een persoonlijke 

relatie met iemand hebt. Dus de Heere vertrouwen,

zoals hier staat, vraagt om een persoonlijke 

relatie. Om een levende band met de Heere God. En

daarom, gemeente, is het goed dat wij op dit punt 

vanavond allemaal persoonlijk ons deze cruciale

vraag stellen. Heb ik een persoonlijke band 

met de Heere God? Ken ik Hem echt?. Ben ik ook,

net als deze koning David destijds, een kind 

van God? Als dat niet zo is, dan moet je dat

eerlijk voor jezelf zeggen. Als dat niet zo is, 

dan ben je, zegt de Bijbel, een ongelukkig mens.

Want alleen in God is echt leven, echt geluk, 

echte zaligheid te vinden, en ook de enige unieke

troost in alle moeite en verdriet van dit leven. 

Je kunt de last van dit leven niet afwentelen op

een onbekende God. Je kunt de last van je leven 

alleen maar van je schouders laten afrollen op

Iemand Die dichtbij is. Anders kan je hooguit de 

last van je leven in het oneindige gooien, hopend

op onbestemd geluk of op voordelig toeval. Als 

je zo leeft zonder God, dan ben je niet gelukkig.

Je bent veel gelukkiger, dat blijkt uit deze 

woorden en uit zoveel andere plaatsen in de

Bijbel, als je een persoonlijke band met 

de Heere hebt en dichtbij Hem mag leven.

Als je Hem letterlijk iedere dag nodig 

hebt. Als je iedere dag biddend aan de Heere

verbonden bent.Als het iedere dag biddag 

is. Als je dagelijks al je bekommernis,

angst en zorg op Hem mag werpen 

in vertrouwen dat de Heere zorgt.

En dus vers 5: "Wentel uw weg op de Heere en 

vertrouw op Hem. Hij zal het maken." Het is

een oproep tot vertrouwen die niet alleen hier 

klinkt, maar ook op heel veel andere plaatsen in

de Bijbel. Denk maar aan Psalm 55: "Werp uw zorg 

op de Heere, en Hij zal u onderhouden. Hij zal

in eeuwigheid niet toelaten dat de rechtvaardige 

wankelt.". Denk maar aan Spreuken 3: "Vertrouw op

de Heere met uw hele hart, en steun op uw verstand 

niet. Ken Hem in al uw wegen, en Hij zal uw paden

recht maken.". Denk ook aan Jesaja 26, waar 

staat: "Vertrouw op de Heere tot in eeuwigheid,

want in de Heere Heere is een eeuwige rotssteen.". 

Het is de grote plicht van ieder oprecht christen

om voor nu en voor de toekomst al je hoop en 

vertrouwen op de Heere te stellen. Vertrouwend op

Zijn goddelijke wijsheid, dat de Heere veel beter 

weet wat goed voor ons is dan we dat zelf weten.

Vertrouwend op Zijn macht, dat de Heere doet 

boven bidden en denken. En vertrouwend op Zijn

vaderlijke zorg, die ons laat rusten en berusten 

in Zijn vaderlijke wil. Zoals de dichter zingt,

vol vertrouwen, in Psalm 33: "In de grootste 

smarten blijven onze harten in de Heere gerust.".

Geliefde gemeente, als we zo biddend in vertrouwen 

leven, dan geven we eer aan God. En voor onszelf

geeft het zoveel vrede, rust en voldoening. Waar 

is dat vertrouwen op gericht?. Dat staat in het

laatste deel van vers 5: "Hij, de Heere, zal het 

maken.". Dat wil zeggen: Hij zal het tot stand

brengen. Dat wat Hij het beste voor ons vindt, 

dat wat Hij voor ons bepaald en vastgesteld heeft,

en ook dat wat Hij aan ons beloofd heeft. Hoe 

anders het er voor het oog ook kan uitzien.

Hoe donker je weg ook kan zijn. Hoe verward 

je hart zich ook kan voelen. En hoe jaloers

je misschien wel kan zijn op anderen die alleen 

maar geluk, onwaarschijnlijk geluk en voorspoed

lijken te hebben. Toch is het beter, toch is het 

het allerbeste om stil troost te putten uit Gods

vaderlijke zorg. Zoals staat in Zondag 10 van de 

catechismus: "Niet twijfelend of Hij zal mij in

alle nooddruft voor lichaam en ziel verzorgen, 

en ook al het kwaad dat Hij mij in dit jammerdal

toeschikt, mij ten beste keren. Terwijl Hij zulks 

doen kan als een almachtig God, en ook doen wil

als een getrouw Vader." Hoe nu verder in de 

tijd, in het seizoen dat voor ons ligt?. We

hebben gezien in de eerste plaats: met vertrouwen. 

"Wentel uw weg op de Heere en vertrouw op Hem.

Hij zal het doen.". Maar nu ook in de tweede 

plaats: met verwachting. Kijken naar vers 6:

"En Hij zal uw gerechtigheid doen voortkomen 

als het licht, en uw recht als de middag.".

Uw gerechtigheid, dat wil zeggen: dat wat eerlijk 

is, dat zal voortkomen als het licht. Dus aan de

nacht komt een einde. En zo komt er op Gods 

tijd een einde aan alle lijden en onrecht.

Dat kan zijn in dit leven, hier op aarde. Het kan 

zijn dat je daar nu nog helemaal niets van ziet.

En dus vraagt dit om vertrouwen, om geloof, 

om overgave en om berusting. Als we de last

van ons leven op de Heere afrollen en 

zeggen: "Heere, U weet wat het beste is,

voor U en ook voor mij.". Dat vraagt 

voor nu om vertrouwen en geloof,

om, hoewel alles er anders uitziet, tóch te 

geloven wat de Heere hier zegt. Namelijk dat

de nacht voorbij zal gaan. Zoals ook staat 

in andere psalmen, bijvoorbeeld in Psalm 30:

"'s Avonds vernacht het geween, maar 's morgens is 

er gejuich.". En dat Hij machtig is te doen, boven

bidden en denken. En dat uiteindelijk voor al Zijn 

kinderen, zoals hier staat, Hij hun gerechtigheid

zal doen voortkomen als het licht, en hun 

recht als de middagzon, zo licht, zo helder.

Dat kan, zei ik, in dit leven zijn. Dat kan 

ook, als de Heere dat wil, na dit leven zijn.

Als, zoals de Nederlandse Geloofsbelijdenis 

in artikel 37 zegt, in het goddelijke gericht

Gods kinderen de vruchten zullen ontvangen 

van de arbeid en de moeite die ze gedragen

hebben. En hun onschuld zal doorgaan en 

door iedereen gezien en beleden worden. Dat,

zegt onze belijdenis, is troostvol voor 

de vromen. Dat wil zeggen: voor iedereen

die van harte de Heere dient en vreest. En die 

door genade leeft in biddend vertrouwen op Hem.

Leven als christen, als christin in deze tijd, 

kan moeilijk zijn. Om in een wereld die in een rap

tempo seculariseert trouw te blijven aan de Heere 

en aan Zijn Woord, dat kan heel moeilijk zijn.

Je wilt op je werk, op school of bij je studie 

niet meegaan met dingen die botsen met de goede

wil van je Meester. Je wilt niet onnodig 

werken op zondag, je wilt je principes niet

loslaten en je wilt niet meedoen met zonde, 

met oneerlijkheid, met fraude of bedrog.

Maar het kan zijn dat je dat niet in dank wordt 

afgenomen. Misschien word je wel gezien als

liefdeloos of intolerant. Misschien leidt dat 

tot uitsluiting, tot minder kans op promotie,

of soms wel tot ontslag. Wat als dat met u 

of jou in het komende seizoen zo zal gaan?

Wat dan?. Ons eigen hart is geneigd tot een van 

de twee dingen die ik ga noemen. Tot wat Psalm

37 tot drie keer toe noemt: ontsteken in woede. 

Dus tot boosheid, tot vechten voor je gelijk,

tot verbittering in je hart. Of we zijn geneigd 

om bang te worden, of moedeloos, en misschien

wel om een beetje water bij de wijn te gaan 

doen. Psalm 37 geeft aan wat je als christen

in deze tijd beter kan doen: Bidden. Stil voor 

God. Je weg en alles voor de Heere neerleggen,

en in Zijn handen geven. Alles wat je hart en wat 

je schouders naar beneden drukt, dat mag je op de

Heere wentelen, stil biddend:. "Heere, ik kan mijn 

eigen hart niet veranderen, en ook niet het hart

van andere mensen. Maar U kunt het wel. En Heere, 

U weet wat het beste voor mij is.". Mijn ziel,

zo begonnen we met Psalm 62, is stil tot U; ik 

vertrouw op U. Uw hulp zal blijken. En midden in

alle moeilijke dingen en vragen vindt mijn ziel 

rust en vrede bij U. Wetend, kijkend naar deze

woorden: Als ik mijn zaak in Uw handen geef, dan 

neemt U die van mij over. Dan wordt mijn zaak Uw

zaak. En dan zult U vroeg of laat, in dit leven of 

na dit leven, recht doen. En dus: leer me, Heere,

gewillig en met vreugde mijn pad te lopen dat U zo 

voor mij hebt uitgestippeld, hoe moeilijk het ook

kan zijn. Leer mij dagelijks mijn kruis op mij te 

nemen en achter U aan te dragen. Zoals Simon van

Cyrene destijds dat pijnlijke kruis van minachting 

en spot achter Jezus droeg. En lieve mensen,

zo kan het ook, zo kan je leven, midden 

in welke moeilijke omstandigheden dan ook.

Je last, hoe zwaar en hoe moeilijk ook, afrollend 

op de Heere, met vertrouwen op Hem. En met een

oog van geloof kijkend naar Hem Die voorgegaan 

is: de kruisdragende Jezus. En dat brengt me tot

slot bij het derde punt. Dus hoe nu verder in 

het seizoen wat voor ons ligt? Met vertrouwen,

met verwachting. En de Heere geeft ons dat in de 

derde plaats: met oog en hart gericht op de Heere

Jezus Christus. Want laat er geen twijfel over 

bestaan: deze Psalm 37 is geen morele les over hoe

je verstandig kunt leven. Deze psalm is, verhuld 

weliswaar, vol van de Heere Jezus Christus.

In de eerste plaats doet deze psalm sterk denken 

aan wat de Heere Jezus zei in het Nieuwe Testament

in de Bergrede, in de derde zaligspreking: "Zalig 

de zachtmoedigen.". Niet licht ontvlambaar,

ongeduldig, boos of gefrustreerd, maar 

zachtmoedig. Buigend voor de Heere, voor Zijn wil

en weg, biddend: "Heere, leer mij volgen zonder 

vragen; wat U doet is goed.". Maar ook vriendelijk

en mild tegenover onze medemens, en biddend 

voor onszelf om de bereidheid om degenen die

ons misdeden te vergeven. Zoals Paulus schrijft 

in Kolossenzen 3: "Verdraag elkaar en vergeef de

een de ander, als iemand tegen iemand een klacht 

heeft; gelijkerwijs als Christus u vergeven heeft,

doe ook u alzo.". Dus de oproep van Psalm 

37 tot zachtmoedigheid ("Ontsteek u niet,

maar wentel uw weg op de Heere") is ten 

diepste gemeente een oproep om biddend,

door genade en geloof, de voetstappen 

te volgen van de Heere Jezus Christus.

Deze psalm, zei ik, is verhuld weliswaar, maar 

vol van Christus.Want in de tweede plaats:

was het niet de Heere Jezus Zelf Die in het 

bijzonder Zijn weg vol van lijden op de Heere

heeft gewenteld?. Ongekend zwaar was het lijden 

van Zijn hart en van Zijn ziel toen Hij de toorn

van God droeg over de zonden van Zijn kerk, Zijn 

leven lang, 33 jaar lang, maar in het bijzonder

in Gethsémané en aan het kruis op Golgotha. En 

ontvlamde Zijn hart in woede? Schold Hij terug?

Vocht Hij terug? Nee. Petrus schrijft later 

in 1 Petrus 2: "Die, toen Hij gescholden werd,

niet terugschold, en Die als Hij leed niet 

dreigde, maar Zijn weg op de Heere wentelde

en Zich overgaf aan Hem Die rechtvaardig 

oordeelt.". Bad Hij in de diepste duisternis

van Zijn hart in Gethsémané niet (Lukas 

22): "Vader, of U wilde deze drinkbeker van

Mij wegnemen. Hoe smartelijk is Mijn lijden. 

Maar niet Mijn wil, maar de Uwe geschiede.".

En Hij bleef in het diepste van Zijn lijden Zijn 

vertrouwen stellen op Zijn God, toen Hij midden

in de zwarte nacht van Zijn Godsverlating riep: 

"Mijn God, Mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?".

En Hij wentelde uiteindelijk heel Zijn weg en 

heel Zijn leven op Zijn Vader, toen Hij zei:

"Vader, in Uw handen beveel Ik Mijn geest.". 

Dus nogmaals, gemeente, de oproep van Psalm 37

om onze weg op de Heere te wentelen is ten diepste 

een oproep om biddend Hem te volgen. Deze psalm,

zei ik, is verhuld weliswaar vol van de 

Heere Jezus Christus, want in de derde

plaats is Hij niet alleen Zijn kinderen voorgegaan 

in het buigen onder Gods weg en in het geduldig

dragen van vernedering, maar uiteindelijk heeft 

God Hem, in weerwil van de wens van Zijn vijanden,

ook uitermate verhoogd. In Hem is, meer dan in 

wie ook, ten volle vervuld wat staat in vers

5 en 6: "De Heere zal het doen, Hij zal uw 

gerechtigheid doen voortkomen als het licht,

en uw recht als de middagzon.". Wanneer gebeurde 

dat? Niets was er aanvankelijk wat hierop leek.

De Joodse Raad veroordeelde Hem voor 

godslastering, de Romeinen hingen Hem

aan het kruis tussen twee misdadigers, de aarde 

verstootte Hem, en de Vader trok het licht van de

zon in en verliet Hem. Daarna eindigde Zijn 

leven in het graf van Jozef van Arimathea.

Maar het Woord, het beloftewoord van de Heere, 

blijft waar, ook al lijkt het onmogelijk,

al lijkt het uitgesloten en al gaat het dwars 

door nood en dood heen. Dat bleek toen op de

vroege zondagmorgen van Pasen. Toen liet de Heere 

Zijn gerechtigheid voortkomen als het morgenlicht.

Toen de Heere Jezus opstond uit de dood, en 

toen de Vader Hem daarmee publiek rechtvaardig

verklaarde. Paulus schrijft dat later in 1 

Timotheüs 3: "Hij is gerechtvaardigd in de

Geest.". Toen heeft God uiteindelijk Zijn totale 

onschuld bewezen, toen Hij aan de eis van God in

alles had voldaan. Toen Hij de schuld van Zijn 

volk volkomen had betaald en de zonden verzoend,

heeft God de Vader Hem uitermate verhoogd. 

Zijn gerechtigheid kwam voort als het licht,

en Zijn recht als de middagzon. Deze Christus, 

de vernederde, geduldig kruisdragende

Zaligmaker, en deze gerechtvaardigde, 

verhoogde Zaligmaker Jezus Christus,

is als het goed is voor ons in het komende seizoen 

alleen onze hoop en alleen onze verwachting. Op

Hem, geliefde gemeente, mag u ook, voor het eerst 

of opnieuw, de last van uw zonden wentelen. Heeft

de Heere Jezus dat niet Zelf gezegd toen Hij zei: 

"Kom herwaarts tot Mij, u die vermoeid en belast

bent, dan zal Ik u rust geven.". Rust geven? Hoe? 

Door de last van uw zonden over te nemen op Mij.

En dus lieve mensen, als je gedrukt wordt 

in je hart, in je denken, door de last van

uw zonde en schuld voor God, wentel die dan. 

Laat die dan vanavond afrollen op Christus.

Leg dan uw onreine en zondige handen op het hoofd 

van het Lam van God, dat de zonde van de wereld

wegdraagt. In die weg moet je wel belijden, net 

als ik, dat je bij jezelf geen gerechtigheid

hebt. Maar in die weg wil de Heere het licht van 

de gerechtigheid van Christus ook laten opgaan in

de donkere nacht van je zondeovertuiging. 

Wentel je weg op Hem, je zonde en schuld,

en vertrouw op Hem. Geef het vertrouwen op jezelf 

wat dit betreft op. En vertrouw op Hem alleen,

dat Hij het zal doen. Dat Hij zal doen 

wat je zelf niet en nooit meer kunt doen,

namelijk jezelf ontdoen van de last van je zonde 

en leren leven tot eer van God. Hij, Christus,

kan het doen, is bereid om het te doen, Hij wil 

het doen. En dan zal Hij ook uw gerechtigheid

doen voortkomen als het licht, en uw recht als 

de middagzon. Wat zal er dan opgaan? Welk licht?

Zal er dan iets van u of mij zijn? Nee, dan zal 

alles van Hem, van Christus opgaan. Van Zijn

volkomen gerechtigheid, verdiend aan het kruis 

en in Zijn opstanding uit de dood, toegerekend,

geschonken, gegeven aan u. Een loutere, pure 

genade, onverdiend gegeven aan een verloren mens.

En dan ook in het komende seizoen, niet 

in eigen kracht, maar in Zijn kracht:

hoe het ook gaat en wat er ook gebeurt, 

wees zo stil voor God. Biddend, alles in

Zijn handen gevend, met vreugde in God, en met 

al uw vertrouwen hoe het ook gaat op Hem gericht.

Zo, geliefde gemeente, is het door Gods genade 

altijd geweest in het leven van al Gods kinderen.

Dat staat in Psalm 22: "Op U, Heere, hebben onze 

vaders vertrouwd; zij hebben vertrouwd en U hebt

hen uitgeholpen. Tot U hebben ze geroepen en zij 

zijn gered. Op U hebben zij vertrouwd en zij zijn

niet beschaamd geworden.". Zo is het altijd 

geweest in het leven van Gods kinderen, en zo

zal het altijd blijven. Zoals de dichter van Psalm 

84 zingt: "Welzalig is hij die al zijn kracht en

hulp alleen van U verwacht.". God stort op hen een 

milde regen, die hen overdekt, verkwikt, steeds

weer opnieuw, en hen tot zegen strekt. Dat geve 

ons de Heere, geliefde gemeente, in het seizoen

dat voor ons ligt, om zo in stil vertrouwen met 

de Heere te mogen leven. Ziende op Christus.

Zoals John Owen zei: "Heel het geloof bestaat 

uit het zien op Jezus.". Ziende op Christus,

terwijl u door lijden en verdrukking, moeite 

en zorg heen, Zijn voetstappen drukt. Amen.