| Preek over: Door de Roze Zee – Schelfzee Aan de Rode Zee loopt het volk Israël loopt volledig vast. Farao achtervolgt hen. Maar God Zelf gaat hen verlossen door een weg te banen dwars door de Schelfzee heen. |
Vertrouwen op de Heere op de weg door de Rode Zee
Het volk is blij uit Egypte vertrokken, eindelijk vrij en op weg naar het beloofde land. Eerst leidde de Heere het volk om, maar daarna werd de weg nog veel ingewikkelder. De Heere sprak tot Mozes dat zij moesten wederkeren en zich legeren tussen Migdol en de zee. Zo trekt die enorme stoet mensen op Gods bevel terug tot voor het dorpje Pi-Hachiroth.
Aan de ene kant ligt een burcht vol zwaar bewapende soldaten en aan de andere kant de dreiging van een afgodsbeeld. Het is één grote fuik en een doodlopende weg waar zij geen kant meer op kunnen. Juist op deze plek, op de weg door de Rode Zee, zien ze plotseling de Farao en zijn ruiters achter zich verschijnen.
Paniek breekt uit onder het volk; sommigen roepen tot de Heere, maar anderen richten hun pijlen op Mozes. Zij mopperen en vragen waarom zij uit Egypte zijn weggehaald om in deze woestijn te sterven. Het volk dat zojuist door de machtige hand van de Heere was verlost, loopt nu volledig vast aan de oever van de Schelfzee.
Waarom laat de Heere Zijn kinderen zo vaak vastlopen in tijdelijke zorgen en geestelijke noden? Waarom loopt alles anders dan u voorheen dacht, hoopte of geloofde? De Heere zegt Zelf dat Hij dit doet opdat Hij aan Farao en zijn hele leger verheerlijkt zal worden. Doodlopende wegen op de route door de Rode Zee zijn gelegenheden die de Heere voor Zichzelf maakt om wonderen te doen.
De boodschap van de Heere aan Zijn vastgelopen volk is tweeledig: niet vrezen, maar stil zijn, en niet stilstaan, maar voortrekken. Misschien herkent u dat vastgelopen zijn, waarbij alles anders loopt dan u in geestelijke zin dacht. U dacht dat u vooruitging, maar de vijand kwam eropaf en nu zit u volledig klem. Zonde verstrikt u, schuld drukt van binnen en de duivel fluistert dat u geen heil bij God hebt. In het tijdelijke leven kan het gaan om ziekte, zorg, een mislukte opleiding of problemen in het gezin. Men wil vluchten, maar kan nergens heen op de weg door de Rode Zee, waardoor alle hoop lijkt te ontvallen.
Mozes zegt tot het volk: “Vrees niet, staat vast en ziet het heil des Heeren“. De Egyptenaars die u heden gezien hebt, zult u in der eeuwigheid niet weerzien. Hoewel u de Heere misschien niet ziet, ziet Hij u wel; Hij ziet op de arme en de ellendige. De Heere zal voor u strijden en u zult stil zijn. Vaak willen wij het zelf oplossen, maar de Heere laat ons vastlopen zodat wij de hoop op onszelf opgeven. Alles moet uit handen worden gegeven om te zien wat God doet dwars door onze onmogelijkheid heen op de weg door de Rode Zee.
In Gethsémané en op Golgotha streed de Heere Jezus de strijd alleen, terwijl anderen sliepen. Daarom mag u de strijd hier van binnen aan Hem overgelaten en in de donkerheid zeggen dat de redding van de Heere is. Het goede werk dat Hij in uw hart begon toen Hij u meenam uit Egypte, zal Hij voleinden. Wij hoeven niet te werken, maar mogen in stilte onze hoop op Christus slaan. Ook als uw weg in het tijdelijke leven geblokkeerd lijkt, is dit om een gelegenheid te scheppen voor Gods verheerlijking. Zo leert u later te zeggen dat God zelfs voor u een pad baande over de weg door de Rode Zee.
Gods bevel om vooruit te gaan op de weg door de Rode Zee
De Heere vraagt aan Mozes waarom hij tot Hem roept, want Hij heeft het volk Zelf op deze weg gebracht. Het is geen vergissing en het is niet uit de hand gelopen; God laat u oog in oog staan met de vijand. Het doel is dat de Heere Zelf een weg zal banen om Zichzelf en Zijn Christus groot te maken. Mozes krijgt het bevel: “Zeg de kinderen Israëls dat zij voorttrekken”. Hoewel zij niet vooruit, achteruit, naar links of naar rechts kunnen, moeten zij gaan. Dit voortrekken op de weg door de Rode Zee vraagt om een vast vertrouwen op het Woord van de Heere.
De Heere dringt ons vaak in het nauw en ontneemt ons onze rust, omdat Hij ons geen andere troost gunt dan Christus Jezus. Hij brengt ons op doodlopende wegen om ons arm te maken en onze trots te breken. Wij moeten leren dat wij van onszelf niets hebben en niets kunnen, roepend om hulp voor onze ongelovigheid. Op de weg naar het hemelse land wil de Heere dat Hij verheerlijkt wordt en niet wijzelf. Dit kan alleen gebeuren als wij uit de diepte van ons onvermogen leren hopen op Zijn onfeilbare Woord op de weg door de Rode Zee.
De Engel Gods en de wolkkolom verplaatsten zich van de voorkant naar de achterkant van het leger. De wolk bracht duisternis bij de Egyptenaars, maar verlichtte de nacht voor Israël. Toen Mozes zijn hand uitstrekte, maakte de Heere de zee droog door een sterke oostenwind. De wateren werden gekliefd en waren een muur aan hun rechter- en linkerhand. Israël ging het midden van de zee in op het droge, een ongekende weg door de Rode Zee. Waar eerst geen pad was, maakte de Heere een spoor door de woeste baren voor Zijn volk.
De zee is in de Bijbel vaak een beeld van de toorn van God over het kwaad van de zonde. Geen mens kan daar doorheen zwemmen met eigen ijver of goede bedoelingen; men zou onherroepelijk verdrinken. Alleen Christus, de meerdere Mozes, baande een weg door Zelf onder te gaan in de zee van Gods toorn. Door Zijn lijden en sterven aan het kruis is er een pad gemaakt waar voorheen geen doorgang mogelijk was. In het licht van de vuurkolom mocht het volk deze weg volgen, geleid over de weg door de Rode Zee.
De geestelijke betekenis van de weg door de Rode Zee
Vrede is gemaakt door het bloed van het kruis voor een angstig en mopperend volk. De Heere leidt Zijn kinderen nog steeds door wegen van onmogelijkheid om hen te leren stil te zijn. Stilbiddend wachten op het heil des Heeren brengt ons uiteindelijk tot de innige blijdschap in Jezus Christus. Ook in een moeilijk leven mogen wij voortrekken, gelovend in Zijn Naam en Zijn beloftewoord. De beproevingen zijn er om ons te leren gehoorzaam door de muren van water te lopen op de weg door de Rode Zee.
God belooft dat Hij niet zal feilen in Zijn trouw en Zijn verbond nooit zal schenden. Als u vandaag voor een kolkende zee van geestelijke nood of zondeschuld staat, moet u stil roepen tot Hem. U heeft het misschien verdiend om om te komen, maar de Heere kan een weg banen waar u die niet meer ziet. Christus heeft het spoor gebaand door Zijn gehoorzaamheid, leven en opstanding. Er zal verlossing komen voor wie op de Heere hoopt op de weg door de Rode Zee.
Soms brengt de Heere ons opnieuw in het nauw omdat we Zijn wonderen vergaten en weer op onszelf gingen hopen. Hij doet dit omdat wij van Zijn eer willen stelen, terwijl Hij alleen verheerlijkt wil worden. Hij leert ons dat Hij het werk van Zijn handen nooit zal laten varen, ondanks wie wij zijn. Moeilijke wegen brengen ons tot ernstig berouw en verlies van zelfvertrouwen, maar leiden ook tot grotere verwondering. Wanneer de Heere Zijn aangezicht weer laat lichten, trekken we met vreugde verder over de weg door de Rode Zee.
De doortocht door de zee is een beeld dat vooruitwijst naar de Heilige Doop. Israël was niet beter dan Egypte, maar zij vonden genade in de ogen van de Heere. Terwijl Israël werd gered, verdronken de Egyptenaars in hetzelfde water toen de zee bij de morgenstond terugkeerde. Zo zag Israël de Egyptenaars dood aan de oever, als teken van de verlossing door de hand van de Heere. De weg door de Rode Zee betekende leven voor de één en de dood voor de ander.
Het doopwater wijst naar het bloed van Jezus Christus, dat de weg is naar eeuwig behoud. Men kan echter ook verdrinken in het doopwater als men, net als Farao, altijd weigert te luisteren naar Gods roepstem. Als u de overtuiging voelt dat dit de enige weg is, stel u dan niet langer tegen de Heere op. Het bloed van Christus is nog steeds beschikbaar; u kunt nog zalig worden door Zijn Naam. Geef de hoop op uzelf op en kom met uw verloren leven tot Christus op de weg door de Rode Zee.
