Ik heb hem van de HEERE gebeden - 1 Samuël 1

’t Is een tijd vol van zorg, een tijd vol onrust en verwarring (net als nu). Een tijd ook van geestelijk verval en morele verontreiniging van de dienst van de Heere. Hun laatste grote held was Simson. Maar die leeft niet meer. Het land is verdeeld. Er is geen leider meer. En iedereen doet wat goed is in zijn eigen ogen. En ondertussen dringen de Filistijnen ook steeds verder op. Het volk is zwak en machteloos. Maar wat vooral het ergste is: dat de Heere nog maar nauwelijks spreekt. Het sprekende Woord van de Heere is schaars geworden (1 Sam. 3:1En de jongeling Samuël diende den HEERE voor het aangezicht van Eli; en het woord des HEEREN was dierbaar in die dagen; er was geen openbaar gezicht.).

In die tijd woont in de stad Rama, op het gebergte van Efraïm, een man die de Heere vreest. Volmaakt is hij niet – hij heeft twee vrouwen –, maar hij is wel een godvrezende man. Hij heeft twee vrouwen: Hanna en Peninna. Maar van Hanna houdt hij het meest. Vers 5 zegt: want hij had Hanna lief. Liever dus dan Peninna, die Hanna vaak pest omdat zij geen kinderen heeft.

Dus, dit zijn de twee belangrijkste dingen die Elkana en Hanna samen binden. Is dat ook zo bij ons, die getrouwd zijn? Als eerste: ze delen hetzelfde geloof en dezelfde aanbidding van de HEERE der heirscharen te Silo, waar ze ieder jaar heen gaan om te offeren (vers 3). En als tweede: ze hebben elkaar hartelijk lief. En uit alles blijkt ook dat Elkana een grote steun is voor Hanna. En als je die twee dingen bij elkaar neemt (de Heere vrezen en elkaar liefhebben), dan begrijp je wat ik bedoel als ik zeg: een godvrezende vrouw gedijt het best in de aanwezigheid van een godvrezende man, en een godvrezende man gedijt het best in de aanwezigheid van een godvrezende vrouw.

Maar hoewel Elkana Hanna hoog eert door haar bij de offermaaltijden een dubbel deel te geven, toch kan hij haar in haar allergrootste verdriet niet goed troosten. Zoals dat nu ook zo kan zijn… Want wat een pijnlijk gemis, als de Heere je de kinderzegen onthoudt. Man en vrouw dragen het beiden op een verschillende manier. Ze uiten het anders, of ze uiten het misschien wel helemaal niet. Terwijl er van binnen wel dat pijnlijke gemis is. Houd elkaar vast, mensen, in gebed, in liefde en in verbondenheid aan elkaar en aan de Heere.

Maar bij haar pijnlijke gemis van de kinderzegen heeft Hanna nog een ander, superirritant probleem: het getreiter, het gesar van Peninna, die wel kinderen heeft en dat in de richting van Hanna ook heel goed laat blijken.

En wat doet Hanna? Ze brengt het bij de Heere. Zoals ook wij al het verdriet, de boosheid en frustratie om wat mensen ons aandoen, met tranen voor de Heere mogen neerleggen. En de Heere hoort.

Dat, en wat er verder gebeurt, gaan we zien in het Schriftgedeelte dat we nu verder gaan overdenken: 1 Samuël 1:10-28Zij dan van ziel bitterlijk bedroefd zijnde, zo bad zij tot den HEERE, en zij weende zeer. En zij beloofde een gelofte, en zeide: HEERE der heirscharen, zo Gij eenmaal de ellende Uwer dienstmaagd aanziet, en mijner gedenkt, en Uw dienstmaagd niet vergeet, maar geeft aan Uw dienstmaagd een mannelijk zaad, zo zal ik dat den HEERE geven al de dagen zijns levens, en er zal geen scheermes op zijn hoofd komen. Het geschiedde nu, als zij evenzeer bleef biddende voor het aangezicht des HEEREN, zo gaf Eli acht op haar mond. Want Hanna sprak in haar hart; alleenlijk roerden zich haar lippen, maar haar stem werd niet gehoord; daarom hield Eli haar voor dronken. En Eli zeide tot haar: Hoe lang zult gij u dronken aanstellen? Doe uw wijn van u. Doch Hanna antwoordde en zeide: Neen, mijn heer! ik ben een vrouw, bezwaard van geest; ik heb noch wijn, noch sterken drank gedronken; maar ik heb mijn ziel uitgegoten voor het aangezicht des HEEREN. Acht toch uw dienstmaagd niet voor een dochter Belials; want ik heb tot nu toe gesproken uit de veelheid van mijn gedachten en van mijn verdriet. Toen antwoordde Eli en zeide: Ga heen in vrede, en de God Israëls zal uw bede geven, die gij van Hem gebeden hebt. En zij zeide: Laat uw dienstmaagd genade vinden in uw ogen! Alzo ging die vrouw haars weegs; en zij at, en haar aangezicht was haar zodanig niet meer. En zij stonden des morgens vroeg op, en zij aanbaden voor het aangezicht des HEEREN, en zij keerden weder, en kwamen tot hun huis te Rama. En Elkana bekende zijn huisvrouw Hanna, en de HEERE gedacht aan haar. En het geschiedde, na verloop van dagen, dat Hanna bevrucht werd, en baarde een zoon, en zij noemde zijn naam Samuël: Want, zeide zij, ik heb hem van den HEERE gebeden. En die man, Elkana toog op met zijn ganse huis, om den HEERE te offeren het jaarlijkse offer, en zijn gelofte. Doch Hanna toog niet op; maar zij zeide tot haar man: Als de jongen gespeend is, dan zal ik hem brengen, dat hij voor het aangezicht des HEEREN verschijne, en blijve daar tot in eeuwigheid. En Elkana, haar man, zeide tot haar: Doe, wat goed is in uw ogen; blijf, totdat gij hem zult gespeend hebben; de HEERE bevestige naar Zijn woord! Alzo bleef de vrouw, en zoogde haar zoon, totdat zij hem speende. Daarna, als zij hem gespeend had, bracht zij hem met zich opwaarts, met drie varren, en een efa meels, en een fles met wijn; en zij bracht hem in het huis des HEEREN te Silo; en het jongsken was zeer jong. En zij slachtten een var; alzo brachten zij het kind tot Eli. En zij zeide: Och, mijn heer! zo waarachtig als uw ziel leeft, mijn heer! Ik ben die vrouw, die hier bij u stond, om den HEERE te bidden. Ik bad om dit kind, en de HEERE heeft mij mijn bede gegeven, die ik van Hem gebeden heb. Daarom heb ik hem ook den HEERE overgegeven al de dagen, die hij wezen zal; hij is van den HEERE gebeden. En hij bad aldaar den HEERE aan.. Ik lees de eerste en de laatste verzen van dat gedeelte aan u voor: Vers 10: Zij dan van ziel bitterlijk bedroefd zijnde, zo bad zij tot de HEERE, en zij weende zeer. Vers 11: En zij beloofde een gelofte en zeide: HEERE der heirscharen, zo U eenmaal de ellende Uwer dienstmaagd aanziet en mijner gedenkt en Uw dienstmaagd niet vergeet, maar geeft aan Uw dienstmaagd een mannelijk zaad, zo zal ik dat de HEERE geven al de dagen zijns levens, en er zal geen scheermes op zijn hoofd komen.

En vers 20: En het geschiedde na verloop van dagen, dat Hanna bevrucht werd en baarde een zoon, en zij noemde zijn naam Samuël: Want, zeide zij, ik heb hem van de HEERE gebeden. Vers 27 en 28: Ik bad om dit kind, en de HEERE heeft mij mijn bede gegeven, die ik van Hem gebeden heb. Daarom heb ik hem ook de HEERE overgegeven al de dagen die hij wezen zal; hij is van de HEERE gebeden. En hij bad aldaar de HEERE aan.

Het gaat vanmorgen over: Dankdag in Silo. Dat is het thema van de preek: Dankdag in Silo

We letten samen met Gods hulp op drie aandachtspunten: 1. Gevraagd van de Heere (dat staat in vers 20 en 27) 2. Gegeven door de Heere (dat staat in vers 27) 3. Geleend aan de Heere (dat staat in vers 28) Als eerste dus:

1. Gevraagd van de Heere

Hanna brengt haar nood bij de Heere. Ze bidt. Daaruit blijkt haar dienen van de Heere. En ook uit hoe ze bidt. Vers 10 zegt: Zij dan van ziel bitterlijk bedroefd zijnde, zo bad zij tot de HEERE, en zij weende zeer. Ze stort heel haar hart uit voor de Heere. In plaats van af te reageren op de mensen die haar het leven zuur maken (op Peninna, bijvoorbeeld), in plaats van te vertrouwen op mensen die, zoals Job zegt, maar moeilijke vertroosters zijn (Job 16:2Ik heb vele dergelijke dingen gehoord; gij allen zijt moeilijke vertroosters.), vlucht ze tot de Heere en stelt ze al haar hoop op Hem. Zoals de profeet Micha schrijft: Maar ik zal uitzien naar den HEERE, ik zal wachten op den God mijns heils; mijn God zal mij horen (Micha 7:7Maar ik zal uitzien naar den HEERE, ik zal wachten op den God mijns heils; mijn God zal mij horen.). Gemeente, is er iemand onder u in lijden, zegt Jakobus, dat hij bidde (Jak. 5:13Is iemand onder u in lijden? Dat hij bidde. Is iemand goedsmoeds? Dat hij psalmzinge.).

Want juist dat met onze nood toevlucht nemen tot de Heere, houdt ons hart (dat zo geneigd is tot boosheid en frustratie) in bedwang. Het brengt onze ziel tot kalmte, in de Heere gerust. En het leert ons wachten en hopen op God. Als wij biddend vluchten tot Hem, Die gezegd heeft: Ik heb tot het zaad Jakobs niet gezegd: Zoekt Mij tevergeefs (Jes. 45:19Ik heb niet in het verborgene gesproken, in een donkere plaats der aarde; Ik heb tot het zaad van Jakob niet gezegd: Zoekt Mij te vergeefs; Ik ben de HEERE, Die gerechtigheid spreekt, Die rechtmatige dingen verkondigt.). Werpt al uw bekommernis op Hem, want Hij zorgt voor u (1 Petr. 5:7Werpt al uw bekommernis op Hem, want Hij zorgt voor u.).

Vers 10 zegt: Zij bad tot de Heere. Wat ze bad, staat er niet bij, maar het volgende vers vult dat wel voor ons in. Het moet een gebed geweest zijn vol overgave en gericht op de eer van God. Ongetwijfeld niet los van haar verlangen naar een kind, maar dat hoeft ook niet. Maar toch en ten diepste en vooral gericht op de eer van de Heere. Ze bidt om een kind, een mannelijk kind, dat geschikt zal zijn om te dienen in de tabernakel. Met andere woorden: Heere, alstublieft, een kind, voor U! U bent het toch, Die de onvruchtbare doet wonen met een huisgezin, een blijde moeder van kinderen (Ps. 113:9Die de onvruchtbare doet wonen met een huisgezin, een blijde moeder van kinderen. Hallelujah!)? Van kinderen voor U!

Ze vraagt het niet alleen, ze belooft het ook aan de Heere. Vers 11 zegt: En zij beloofde een gelofte en zeide: HEERE der heirscharen, zo U eenmaal de ellende Uwer dienstmaagd aanziet en mijner gedenkt en Uw dienstmaagd niet vergeet, maar geeft aan Uw dienstmaagd een mannelijk zaad, zo zal ik dat de HEERE geven al de dagen zijns levens, en er zal geen scheermes op zijn hoofd komen. Als ik, Heere, van U een jongetje krijg, dan ga ik dat niet zien als een gelukstreffer, maar als een geschenk van U. Als een erfdeel van U, als geleend van U en bestemd voor U. Dan – ik beloof het U – zal ik hem echt helemaal, heel zijn leven lang aan U geven. Dan geef ik hem aan U terug, voor U, voor Uw dienst en voor Uw Koninkrijk, en tot de glorie van Uw Naam. Dan zal hij niet alleen Leviet zijn (1 Kron. 6:28De zonen van Samuël nu waren dezen: zijn eerstgeborene was Vasni, daarna Abia.) en dus bestemd voor de dienst van God, maar door mijn gelofte zal hij dan ook een Nazireeër zijn, vanaf zijn jeugd afgezonderd en heilig voor U. Dat alles bad Hanna op zo’n zachte toon, dat niemand haar kon horen. Haar lippen bewogen (zegt vers 13), maar haar stem werd niet gehoord.

Is dat, ouders, ook ons gebed? En is dat blijvend ons gebed? Niet biddend om uiterlijke voorspoed of om allerlei dingen voor je kinderen die mooi lijken, maar die maar tijdelijk zijn. Maar biddend: Leer, o God, mijn kinderen, om hun leven in Uw dienst te besteden!

Ons tweede aandachtspunt:

2. Gegeven door de Heere

Kijk naar vers 20: En het geschiedde na verloop van dagen, dat Hanna bevrucht werd en baarde een zoon, en zij noemde zijn naam Samuël: Want, zeide zij, ik heb hem van de HEERE gebeden. Eli heeft haar wel verkeerd begrepen, maar de HEERE heeft haar gebed verhoord.

Want God is een Hoorder der gebeden. Gij hoort het gebed, zegt Psalm 65, tot U zal alle vlees komen (Ps. 65:3). Hanna wordt al heel snel zwanger en negen maanden later wordt in Rama een jongetje geboren. En ze noemt het kleine mannetje: Samuël. Want, zegt Hanna: ik heb hem van de HEERE gebeden. Dit jongetje heb ik van de HEERE gevraagd, van de God van het verbond. En Hij heeft hem aan mij, aan ons gegeven. Daarom noem ik hem: Samuël: ik heb hem van den HEERE gebeden.

Een naam die een dankbare herinnering uitdrukt aan Gods goedheid en trouw in het verleden. Een naam die een kostbare herinnering is aan het feit dat de Heere gebeden hoort en verhoort. Ook een naam die de Heere straks gaat gebruiken in de persoonlijke relatie met Samuël, als de Heere hem roept: Samuël, Samuël! En hij zegt: Spreek, HEERE, want Uw knecht hoort (1 Sam. 3:9). Een naam die ook een levenslange troost geweest moet zijn voor Samuël zelf: mijn naam alleen zegt het al, de HEERE is een Hoorder van gebeden. Dat onderstreept, ouders, het belang van de naamgeving van onze kinderen. Denk er goed over na, of je ze niet een naam zult geven die hen levenslang zal herinneren (hoe dan ook) aan Gods genade en trouw.

De eerste jaren wijdt Hanna zich volledig aan de zorg voor haar kleine Samuël. Ze heeft hem zelf de borst gegeven. En heeft hem niet aan anderen uitgeleend om hem te verzorgen. Hanna zorgt heel erg goed voor haar kind, dat van de Heere gebeden is. En als Elkana naar Silo gaat om de Heere te offeren, blijft ze thuis om voor Samuël te zorgen. Matthew Henry zegt: Wij behoren zorg te dragen voor onze kinderen, niet slechts met het oog op de wet der natuur als onze kinderen, maar met het oog op het verbond van de genade, als kinderen, die aan God zijn gegeven (zie Ezechiël 16:20Verder hebt gij uw zonen en uw dochteren, die gij Mij gebaard hadt, genomen, en hebt ze denzelven geofferd om te verteren; is het wat kleins van uw hoererijen,,21). Het heiligt de zorg voor hen, als we het voor de Heere doen (einde citaat).

Hanna zal die tijd ongetwijfeld ook benut hebben om het jongetje te vertellen over de Heere en over Zijn goede dienst. Om het jongetje te leren bidden en zingen. Hanna, en Elkana ook, ze weten: dit kind is van God, het is Gods eigendom (Ez. 16:20,21). Laten we, gemeente, onze kleinste kinderen opvoeden met het oog op het genadeverbond. En hen, zo schrijft Matthew Henry verder, al vroeg leren God te aanbidden. Wij moeten hen daarin onderwijzen en ertoe brengen, en hen aansporen om het zo goed te doen als zij kunnen, en God zal hen genadig aannemen, en leren om het al beter en beter te doen (einde citaat). Opdat ze, klein als ze nog zijn, hun hoop op God zouden stellen. Laten we, voordat we verdergaan met ons derde aandachtspunt, dat gaan zingen uit Psalm 78:4: Opdat z' op God hun hope stellen zouden, In 't oog Zijn daân, in 't hart Zijn wetten houden, En nimmermeer weerspannig God verachten.

Gemeente, Samuël is gevraagd van de Heere, hij is gegeven door de Heere. En nu ons derde aandachtspunt. Hij is ook:

3. Uitgeleend aan de Heere Hanna zorgt goed voor Samuël. Ze blijft bij hem thuis om voor hem te zorgen, tot hij een jaar of drie is (Makk. 7:27). En daar heeft Elkana van harte mee ingestemd (vers 23). Hij heeft ook zelf (vers 21) een gelofte aan de Heere gedaan. En ieder jaar weer, drie jaar lang, bevestigt hij ook zijn belofte aan de Heere: dat ze samen deze kleine Samuël, die nu nog thuis is, aan de Heere terug zullen geven. En hij zegt (vers 23): de HEERE bevestige naar Zijn woord. Dat wil zeggen: God beware dit kleine jongetje en onze plechtige belofte aan Hem, zodat die te zijner tijd vervuld zal worden.

En zo leven deze ouders beiden, als vader en moeder, toe naar de dag waarop ze de Heere hun gelofte zullen inlossen. Zoals staat in Psalm 116: Ik zal Uw Naam met dankerkentenis verheffen, U al mijn geloften brengen.

Die dag breekt aan in vers 23: Alzo bleef de vrouw en zoogde haar zoon, totdat zij hem speende. Als Samuël niet meer afhankelijk is van de borstvoeding van zijn moeder en groot genoeg is om mee te gaan, dan mag hij – wij zouden zeggen – mee naar Gods huis, mee naar de kerk. De les is wel deze: ouders, het is goed dat je thuis blijft om voor je allerkleinste kinderen te zorgen. Je mag ze natuurlijk ook naar de crèche brengen. Maar neem ze daarna, als ze drie zijn, maar mee naar de kerk! Dan ga je in een Bijbels spoor. Heeft dat dan al zin op die leeftijd? Ja, dat zul je straks zien…

Zo gaan ze na drie jaar uiteindelijk samen op pad: vader Elkana, moeder Hanna en de kleine peuter Samuël. Vers 24 zegt: Daarna, als zij hem gespeend had (hij is van de borst af), bracht zij hem met zich opwaarts, met drie varren (drie stieren) en een efa meels en een fles met wijn, en zij bracht hem in het huis des HEEREN te Silo; en het jongsken was zeer jong. De dank is groot, en het offer ook: drie stieren. Misschien was er één voor elk levensjaar van Samuël, of misschien één als brandoffer, één als zoenoffer en één als dankoffer. Uit dankbaarheid, maar ook om verzoening te vragen.

Als je je kinderen meeneemt naar de kerk, dan voel je, ouders, als het goed is, dat je de Heere heel dankbaar mag zijn voor Zijn zegen. Maar óók dat je kinderen verzoening nodig hebben. Ze moeten gewassen worden door het bloed van Christus. Anders kunnen ze in het Rijk van God niet ingaan. Anders kunnen ze niet leven tot Gods eer. Anders krijgt de Heere niet de eer die Hij waard is om te ontvangen.

Ook dit kleine jongetje, dat van jongs af aan de Heere vreest, ook hij heeft verzoenend bloed nodig: offerbloed dat heenwijst naar het bloed van de Heere Jezus Christus, Die stierf aan het kruis. Je kan (en wat een zegen is dat!) van jongs af aan de Heere liefhebben en vrezen, als een bijzondere zegen van het genadeverbond. Maar niet als een vanzelfsprekendheid, en vooral niet zonder verzoenend bloed.

En dan, na het offer, komt het moment dat Hanna en Elkana hun belofte gaan inlossen. Hanna richt zich tot Eli, die haar stille bidden van destijds gezien heeft. Vers 26 zegt: En zij zeide: Och, mijn heer, zo waarachtig als uw ziel leeft, mijn heer, ik ben die vrouw die hier bij u stond om de HEERE te bidden. Weet u het nog? Ja, natuurlijk! Vers 27: Ik bad om dit kind en de HEERE heeft mij mijn bede gegeven, die ik van Hem gebeden heb.

Hoor je, waar het om gaat? Ik bad. En de Heere heeft mij mijn bede gegeven, die ik van Hem gebeden heb. Dit is een kind van gebeden en van tranen. Zegt dat iets over Hanna of over Elkana? Nee, het accent ligt niet op ‘ik’: ik bad en ik heb gebeden. Alle nadruk in haar woorden ligt op: Hij, de HEERE, de trouwe God van het genadeverbond, Die bidders hoort en verhoort. Hij heeft mij mijn bede gegeven, die ik van Hem gebeden heb. Hem alleen alle eer!

’t Wordt dankdag in Silo! Een dag waarop de Heere ootmoedig gedankt wordt en waarop Zijn lof wordt bezongen en Zijn Naam wordt geroemd voor verhoorde gebeden. Zoals de dichter van Psalm 34 zegt: Mijn ziel zal zich roemen in den HEERE (…). Maakt de HEERE met mij groot, en laat ons Zijn Naam tezamen verhogen. Want ik heb de HEERE gezocht, en Hij heeft mij geantwoord, en mij uit al mijn vrezen gered (Ps. 34:3-5). Het wordt dankdag in Silo. Dankdag ook in [plaatsnaam]?

Hanna, en Elkana met haar, zij zingen Gods lof met die bijzondere woorden van vers 27 en 28: Ik bad om dit kind, en de HEERE heeft mij mijn bede gegeven, die ik van Hem gebeden heb. Daarom heb ik hem ook de HEERE overgegeven al de dagen die hij wezen zal; hij is van de HEERE gebeden. In het Hebreeuws gebeurt hier iets met het werkwoord dat ‘bidden’ betekent, wat je in het Nederlands niet goed terugziet. Eerst zegt ze: Ik bad om dit kind, ik vroeg erom. Dan zegt ze: Ik doe hem vragen, ik laat hem vragen. Dat wil zeggen: ik laat hem opeisen, ik sta hem af. Want, zegt ze daarna: Hij is van de Heere gebeden. Hij is letterlijk: de gevraagde. Wat we hebben, gemeente, hebben we van de Heere gekregen. Maar het is en blijft allemaal van Hem (1 Kron. 29:14-16Want wie ben ik, en wat is mijn volk, dat wij de macht zouden verkregen hebben, om vrijwillig te geven als dit is? Want het is alles van U, en wij geven het U uit Uw hand. Want wij zijn vreemdelingen en bijwoners voor Uw aangezicht, gelijk al onze vaders; onze dagen op aarde zijn als een schaduw, en er is geen verwachting. HEERE, onze God, al deze menigte, die wij bereid hebben om U een huis te bouwen, den Naam Uwer heiligheid, dat is van Uw hand, en het is alles Uw.). Ook onze kinderen, als we die mogen hebben, zijn geleend. Geleend van hun wettige Eigenaar.

En deze geschiedenis zegt eigenlijk tegen ons, ouders: Laat ze opeisen. Sta ze maar af, aan de Heere. Want ze zijn van Hem en ze zijn voor Zijn eer op deze wereld gezet. Matthew Henry zegt: Als wij onze kinderen in de doop toewijden aan God, zo laat ons gedenken dat zij door een soeverein recht tevoren reeds de Zijnen waren, en dat zij tot onze meerdere vertroosting nog de onze zijn. Met andere woorden: Als wij onze kinderen laten dopen, geven wij ze terug aan God. Maar vergeet dan niet, ouders, dat zij allang van Hem waren, omdat Hij daar het recht toe heeft. Ze zijn van Hem. Hier staan dus twee ouders, die zeggen (terwijl ze zielsveel van hun kind houden, en van hun kind blijven houden): ‘Heere, hij is voor U. Want hij is van U. Want zó, Heere, komt U aan Uw eer, als de Hoorder van onze gebeden. En dáár ging het ons om, om Uw eer!’

Deze ouders geven de zoon die zij van de Heere gebeden hebben terug aan de Heere. En dat werpt ondertussen wat licht vanuit het Oude Testament op wat er staat in Romeinen 8:32Die ook Zijn eigen Zoon niet gespaard heeft, maar heeft Hem voor ons allen overgegeven, hoe zal Hij ons ook met Hem niet alle dingen schenken?: Die ook Zijn eigen Zoon niet gespaard heeft, maar heeft Hem voor ons allen overgegeven. Dat lijkt een beetje op elkaar, maar is tegelijk ook echt heel anders. Want Samuël wordt gegeven om zijn leven lang te dienen bij het heiligdom, maar Christus werd gegeven om te sterven voor Zijn volk. Het offer van Hanna en Elkana is een afschaduwing, het offer van de Vader is de zaak Zelf.

En daar wijst ook het doopwater op, gemeente. a. In de doop klinkt het eigendomsrecht van de Heere, in het uitspreken van Zijn Naam over de hoofden van onze kinderen: dit kind, deze kinderen zijn van Mij. Dit zijn Mijn kinderen, erfgenamen van Mij en van Mijn verbond (doopformulier). Ik zal u, ouders, en hun tot een God zijn. Maar… hoe dan? Want wij zijn met onze kinderen in zonden ontvangen en geboren!

b. En dan – o, wat is dat een wonder van Gods goedheid en genade – dan drupt er water op de voorhoofdjes van onze pasgeboren kinderen. Als teken en zegel: Mensen, zo! Zo, alleen zó worden jullie kinderen weer hersteld in Mijn gunst. Door afwassing van hun zonden door het bloed van Mijn lieve Zoon. Zó ben Ik – om Mijn verbond – van harte bereid hen weer te herstellen in Mijn gunst, en aan te nemen tot Mijn kinderen. Zo, dat Ik niet alleen zeg: Ik zal hun tot een God zijn. Maar dat ook zij zullen zeggen: U bent onze God. En daar, ouders, moeten we heel veel om bidden: om het krachtige werk van Gods genade in onze kinderen. Om een nieuwe geboorte, om nieuw leven en om verzoening met God door het bloed van de Heere Jezus.

Brengen wij, als ouders, ook zo onze kinderen bij de Heere? Pleitend op de eer van Gods Naam? Wijzend op Zijn beloftewoord? Wijzend naar hun doop? ‘Heere, dit kind is eigenlijk niet van ons, het is van U. En sinds het gedoopt is, is dat door Uzelf op zijn of haar voorhoofd geschreven.’

Ouders, pleit daarop. Wijzend naar de eer van Gods Naam en naar Zijn opzoekende liefde vanaf het prilste begin van hun leven. Biddend of u ze ook aan de Heere terug mag geven, zoals Hanna en Elkana hier doen.

Ja, jongens en meisjes, jongelui, dan heb ik het dus over jullie. Voor je ouders was je een geschenk van God, een kind aan wie de Heere beloofde: Ik zal je tot een God zijn. Maar helaas, je bent (net als wij allemaal) van de Heere weggegaan. Maar God is Dezelfde gebleven. Hij wil je graag terug, Hij wil dat je weer thuiskomt bij Hem. De Heere wil je hebben. Je leven en je hart. Hij zegt het Zelf: Mijn zoon, Mijn dochter, geef Mij je hart (Spr. 23:26Mijn zoon! geef mij uw hart, en laat uw ogen mijn wegen bewaren.). En op die goede wil van de Heere, en op het bewijs daarvan dat op je voorhoofd staat (ik bedoel het teken van de doop), mag ook jij biddend pleiten. Met hoop en verwachting. Ja, want Hanna is wel heel erg verdrietig, maar ze bidt wel met hoop. Weet je waarom? Omdat ze weet voor Wie ze neerknielt en tot Wie ze bidt. Tot de God van het verbond, Die bidders hoort. Kniel dan vanmorgen óók voor de Heere neer en bid óók (zoals Hanna bad in vers 10-11): ‘HEERE der heirscharen, God van mijn doop, als U mijn ellende aanziet en aan mij denkt en mij niet vergeet, dan is ook heel mijn leven voor U. Wees mij zondaar toch genadig.’

En dan is daar plotseling dat ontroerende moment… Het staat aan het eind van vers 28: En hij bad aldaar de HEERE aan. Als dat kleine peutertje zijn knieën buigt en… óók gaat bidden. Tot Wie? Tot dezelfde God, de HEERE (met vijf hoofdletters). ‘Tot de trouwe God van mijn moeder, van mijn vader, en ook van mij. Tot mijn God.’

Zie je Hanna in gedachten staan? Starend… Met tranende ogen… Als ze uit de mond van dit kleine jongetje de lof van de HEERE hoort klinken (Ps. 8:3Uit den mond der kinderkens en der zuigelingen hebt Gij sterkte gegrondvest, om Uwer tegenpartijen wil, om den vijand en wraakgierige te doen ophouden.). Daarom, ouders, moet je je kleine kinderen meenemen naar de kerk, wetend en gelovend dat God ook in deze tijd zulke kleine kinderen eenvoudig tot genade en geloof wil brengen. Waardoor ze met blijdschap vanuit de grond van hun hart gaan zingen: God heb ik lief; want die getrouwe HEERE hoort ook mijn stem, mijn smekingen en mijn klagen.

Als Hanna dat ziet, heft ook zij biddend haar handen naar de hemel en breekt uit in lof: Mijn hart springt op van vreugde in de HEERE, mijn hoorn is verhoogd in de HEERE; mijn mond is wijd opengedaan over mijn vijanden, want ik verheug mij in Uw heil. Er is niemand heilig gelijk de HEERE, want er is niemand dan U, en er is geen rotssteen gelijk onze God (1 Sam. 2:1-2Toen bad Hanna en zeide: Mijn hart springt van vreugde op in den HEERE; mijn hoorn is verhoogd in den HEERE; mijn mond is wijd opengedaan over mijn vijanden; want ik verheug mij in Uw heil. Er is niemand heilig, gelijk de HEERE; want er is niemand dan Gij, en er is geen rotssteen, gelijk onze God!). Zie je, hoor je, hoe het gaat in dit godvrezende gezin? Eerst is er een biddende moeder die met tranen zaait. Dan is er, door een wonder van God, een biddend kind. En dan is er weer een biddende moeder, vol verwondering en dank om de verhoring van haar gebeden. En zo blijven we, ouders, heel ons leven: bidden en danken, danken en bidden. Want: Die met tranen zaaien, zullen met gejuich maaien (Ps. 126:5Die met tranen zaaien, zullen met gejuich maaien.). En zó zal alles uiteindelijk uitlopen op de eer van Christus en van de drie-enige God.

Dat is ook de laatste toon van het lied van Hanna (1 Sam. 2:10): De HEERE zal de einden der aarde richten, en zal Zijn Koning sterkte geven en de hoorn Zijns Gezalfden (van Christus) verhogen. Want: Hij gedenkt in der eeuwigheid aan Zijn verbond (Ps. 111:5Teth. Hij heeft dengenen, die Hem vrezen, spijs gegeven; Jod. Hij gedenkt in der eeuwigheid aan Zijn verbond.).

Amen.

Slotzang Psalm 126:3:

Die hier bedrukt met tranen zaait, Zal juichen, als hij vruchten maait; Die 't zaad draagt, dat men zaaien zal, Gaat wenend voort, en zaait het al; Maar hij zal, zonder ramp te schromen, Eerlang met blijdschap wederkomen, En met gejuich, ter goeder uur Zijn schoven dragen in de schuur.